« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫آنچه گذشت
‫در هنوز قفله.
‫خونه عروسکی رو بگرد.
‫لِس همه‌چیز رو کوچیک کرده.
‫تری.
‫من این داستان رو ننوشتم. اثر دانشجومه.
‫پس میشه لطفاً این خرابکاری رو درست کنی؟
‫ما ۲۸ روز وقت داریم،
‫وگرنه تکنولوژی و آزمایشگاه از دست میرن.
‫می‌دونی که قراره اینو کامل حل کنم
‫و دنیا رو تغییر بدم، پس باهام همراه شو.
‫این صدای گربه‌ست؟
‫ممکنه بخوام بعضی از محدودیت‌ها رو بردارم.
‫- لِس، پنج دقیقه. ‫- نه.
‫- دو. ‫- یک. بعداً. شاید.
‫حله.
‫فقط چند روز دیگه طول می‌کشه.
‫هشت بسته دستمال توالت بزرگ؟
‫«چند روز»؟ آره جون خودت
‫لولو، اوه، رسیدی خونه.
‫طوفان لیندی به سمت شمال‌شرق در حرکته.
‫- نه. ‫- چه رده‌ایه؟
‫اینو نگو.
‫من یه پاپ‌کورن انسانی‌ام.
‫چقدر طول می‌کشه درستَم کنی؟
‫نمی‌دونم.
‫ریچی!
‫و حالا وقت ارائه
‫سخنرانی نفر اول کلاس فارغ‌التحصیلانه؛
‫لوئیز لیتل‌جان.
‫[ هفت ماه پیش ]
‫اون دخترمه.
‫نفر اول کلاس.
‫چیز خاصی نیست.
‫این‌جا...
‫دیگه برای من مرده.
‫اون دخترمه.
‫«همسر مینیاتوری»
‫ریچی؟
‫خدای من.
‫باورم نمی‌شه.
‫من فقط... وای خدای من.
‫صبر کن، تو خودتو کوچیک کردی؟
‫درسته.
‫من کلی سؤال دارم.
‫- من همه جواب‌ها رو دارم. ‫- خدای من.
‫خیلی آسوده و هیجان‌زده‌ام.
‫منم... آخ، این چیه؟
‫- بهش عادت می‌کنی. ‫- خیلی بلنده.
‫- هیس. اون لِسه. ‫- اون لِسه؟
‫آره. داره راه میره.
‫چی؟
‫- چه خوب. ‫- خیلی‌خب، باید قایم شی.
‫- چی؟ کجا؟ ‫- برو تو کمد.
‫اوه، روش نوشته «هرگز وارد نشو».
‫نگران نباش، اشکالی نداره.
‫زود باش، زود باش.
‫اینجا خیلی بوی بد می‌ده.
‫زود باش، داره میاد بیرون. باشه.
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫قهوه و یه گپ؟
‫آره، حتماً.
‫اوه، صحیح.
‫واقعاً لازمه؟
‫فقط می‌خوام در امان باشی.
‫هر اتفاقی ممکنه بیفته.
‫باشه. دیگه بسه.
‫صبر کن.
‫اون یه واکنش چراغ قرمز بود.
‫پاسخ چراغ سبزم اینه که
‫قدردان نگرانی‌ات هستم.
‫و پاسخ چراغ سبز من اینه که
‫می‌دونم شرایط ایده‌آل نیست
‫و واقعاً، واقعاً بابتش متأسفم.
‫اوه، رژ لب قرمز
‫و خمیردندان.
‫اوه...
‫اما هر وقت بتونم کوچیکشون می‌کنم.
‫ولی یه خمیردندان مسافرتی گرفتم
‫که یه‌کم کوچیک‌تره.
‫و هیلتون این پروتکل‌های جدید رو گذاشته،
‫پس یه راه برای دور زدنشون پیدا می‌کنم.
‫- ممنونم. ‫- و درباره لولو.
‫دیشب خیلی به حرفات فکر کردم،
‫و باهاش صحبت می‌کنم.
‫درباره اون اتفاق و درباره من.
‫درباره «طوفان لیندی».
‫نامناسب و ناراحت‌کننده‌ست.
‫خب، ممنونم. قدردانشم.
‫درباره تو و اون اتفاق...
‫فکر می‌کنم شرایط فعلی‌مون
‫می‌تونه براش آسیب‌زا باشه، و متأسفانه
‫ممکنه تو رو مقصر بدونه، ‫اگه درست مدیریت نشه.
‫پس می‌خوام پیشنهاد بدم
‫از جعبه ابزار زناشویی ‫ دکتر کارمایکل استفاده کنیم،
‫و از ابزار «جبهه متحد والدین» استفاده کنیم.
‫موافقی؟
‫موافقم. یه شرط دارم.
‫من کاملاً آماده و پذیرا هستم.
‫طبق تعریف «جبهه متحد والدین»
‫پیش می‌ریم،
‫هیچ توافق پنهانی‌ای در کار نباشه.
‫فقط یه بار اینجوری شد،
‫عذرخواهی و رشد کردم.
‫باشه.
‫این یه‌جورایی خوبه، نه؟
‫آره.
‫به جز چیز آشکاری که درباره‌ش ‫بحث نمی‌کنیم.
‫حق با توئه. ‫و قول می‌دم
‫لپ‌تاپ رو فراموش نکردم. فقط...
‫سرمایه‌گذار جدید، پروتکل‌های جدید.
‫- آره. ‫- فهمیدم.
‫مشکلی نیست.
‫خداحافظ.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫رفت؟
‫صبر کن.
‫و...
‫خیلی‌خب.
‫- رفت. ‫- اونجا نرو.
‫ولی دوربین هست.
‫اما وقت داریم،
‫طول می‌کشه تا چک‌شون کنه.
‫بزن بریم.
‫باید لباس عوض کنم.
‫ام، چطوری اومدی بالا؟
‫نشونت می‌دم.
‫ریچی!
‫وای، الان گریه‌م می‌گیره.
‫راه‌پله مخفی؟
‫این رو تو ساختی؟
‫خب، می‌دونی،
‫من مدرک مهندسی هم دارم.
‫معلومه که داری.
‫اوه.
‫دنبالم بیا.
‫آزادی!
‫وای، تو نابغه‌ای ریچی.
‫خب... در واقع هستم.
‫آره. ولی شگفتی بیش‌تری در راهه.
‫بیشتر؟ ولی من راه‌پله رو دوست دارم.
‫چی؟
‫این دیگه چیه؟
‫برای اینکه سریع برسیم مقصد،
‫دِزدمونا رو آوردم.
‫دِزی ما رو کجا می‌بره؟
‫تا تهش.
‫و همه‌چیز رو هم آوردم.
‫همه‌چیز؟
‫همه‌چیز.
‫صبر کن، چطور پروتکل‌های جدید رو دور زدی؟
‫نمی‌دونم. شاید خیلی خفنم.
‫آره، شاید هم هستی.
‫یالا، دزدمونا.
‫یه‌کم سرعتو بیش‌تر کن.
‫دیشب توی خواب‌هام یه چیزی بهم الهام شد.
‫نصف شب از خواب بیدار شدم
‫و دیدم یه اسلحه روی سرمه.
‫متعرض یک سوال داره.
‫و باید درست جواب بدم، ‫وگرنه ماشه رو می‌کشه.
‫و سؤال اینه،
‫چطور تو... یعنی من
‫از پس سی ثانیه تا فروپاشی برمیای؟
‫- ایزولیشن. ‫- ایزولیشن؟
‫ایزولیشن، جنت.
‫- اسمم جنته. ‫- منم همینو گفتم.
‫خب، آره، جنت.
‫حالا اگه... ‫ریچارد کجاست؟
‫ام، اون یه مرخصی کوتاهِ تأییدشده گرفته
‫تا از یکی از عزیزاش مراقبت کنه.
‫من این جمله رو نفهمیدم.
‫امروز اینجا نیست، ‫و فردا هم نخواهد بود.
‫برای مدت نامشخصی غایبه
‫تا وقتی حال عزیزش بهتر بشه نمیاد.
‫می‌تونه این کار رو بکنه؟
‫طبق دفترچه پروتکل‌ها، بله.
‫اون عزیزش کیه؟
‫طبق سیاست شرکت، ‫نمی‌تونیم اون شخص رو افشا کنیم.
‫من اینو قبول ندارم. ‫به ریچارد نیاز دارم.
‫من می‌تونم ریچارد جدیدت باشم.
‫موقتاً.
‫ریست.
‫کجا بودم، ریچارد... ام، جنت؟
‫- ایزولیشن. ‫- آره.
‫پس اگر معادله رو ‫مثل یه زنجیر در نظر بگیریم،
‫می‌تونیم فرض کنیم یک حلقه ناسازگار
‫مسئول ناپایداری در بازگشت اندازه است.
‫پس اون حلقه مشکل‌دار رو پیدا می‌کنیم،
‫ایزوله‌اش می‌کنیم و بعد ‫ از اونجا ادامه می‌دیم.
‫طبق اصل آخرین کنش،
‫بیایید اپسیلون رو به دلتا تغییر بدیم،
‫و مشتق جزئی تی رو به مشتق جزئی دی.
‫اوه، شاید اچ هت رو بی‌خیال شیم.
‫بیاید چهار پی اپسیلون صفر رو امتحان کنیم.
‫پنج پی اپسیلون صفر رو امتحان کن.
‫نه، نه، نه، هفت.
‫باشه، می‌دونی چی؟
‫بکنش صد!
‫خوبه، حالا توجه‌تون رو دارم.
‫اجازه بدید خودم رو معرفی کنم.
‫من رئیس جدید شما هستم، هیلتون اسمیت.
‫منو از دنیای بیرون می‌شناسید.
‫خیلی فعالم اون بیرون. ‫گوش کنید.
‫فقط یه سؤال دارم
‫از تک‌تک‌تون.
‫کی گرسنه‌ست؟
‫باشه. حله.
‫برای تو هم می‌گیرم.
‫اونجا. این یکی باهوش به نظر میاد.
‫هیلتون، از دیدنت خوش‌حالم.
‫ما نیم ساعت دیگه برای ناهار ‫اقدام می‌کنیم.
‫آره، ولی من از کالیفرنیا
‫برگرهای این‌اوت آوردم.
‫نیم ساعت دیگه عالیه.
‫آه...
‫هیچ‌کس برگر سرد نمی‌خواد.
‫ما توی آزمایشگاهم ‫ برنامه خیلی فشرده‌ای داریم،
‫هر میلی‌ثانیه اهمیت داره، ‫همون‌طور که می‌بینی
‫اون ساعت آخرالزمانی که بالای سرمونه، ‫ دستمون رو بسته.
‫اون ساعت نیست.
‫اون منم که بالای سر همه‌چیزم ‫که مال منه هستم.
‫این آزمایشگاه، تو، این آدم‌ها،
‫هر میلی‌ثانیه مال منه.
‫پس من تصمیم می‌گیرم باهاش چی کار کنم.
‫و الان وقت برگره.
‫باشه.
‫الان استراحت می‌کنیم ‫و ده دقیقه زودتر برمی‌گردیم.
‫- باشه؟ ‫- عالیه.
‫شنیدید دیگه همه‌تون؟ یالا.
‫بجنبید. وقت برگره.
‫بجنبید. علم، علم.
‫باید غذا بذارید تو دهنتون
‫تا علم از مغزتون بیرون بیاد.
‫اوه، هی، برای تو ‫ «انیمل استایل» گرفتم، لِس خفن.
‫پیشنهاد من اینه، ‫تا آخرین لقمه برگرتو بخور.
‫لولو؟
‫- استفی. ‫- می‌زنم کنار.
‫سلام. خوبی؟
‫هنوزم می‌ذارن اونجا کار کنی؟
‫آره، مدیریت جدید اومده،
‫- و کمتر دزدی می‌کنم، پس... ‫- اوه، صحیح.
‫یعنی یه کم دزدی می‌کنم، ولی...
‫باید این کار رو نگه دارم،
‫حالا که یه دانشجوی جدی کالجم.
‫تو رفتی کالج؟
‫این‌قدر تعجب نکن.
‫- ببخشید، من... ‫- اشکالی نداره.
‫می‌رم کالج کامیونیتی فارست پارک.
‫چیزه...
‫آره. عالیه.
‫- خب چی می‌خونی؟ ‫- روان‌شناسی.
‫می‌خوام به مردم کمک کنم ‫ با مزخرفاتشون کنار بیان.
‫می‌خوای از خودت شروع کنی؟
‫آم، چیز چطوره...
‫خوبه. امتحانای پایان‌ترم رو پشت سر گذاشتم.
‫می‌دونی، دیدنت خیلی عجیبه.
‫مامانم همین چند وقت پیش سراغت رو می‌گرفت.
‫همیشه ازت خوشش می‌اومد، می‌دونی؟
‫آره.
‫چی می‌گفت؟
‫می‌دونی
‫فقط پرسید چرا دیگه با هم نمی‌گردیم.
‫خب، تو چی گفتی؟
‫گفتم تبدیل شدی به یه آدم عوضی.
‫هوم، بامزه بود.
‫شوخی نمی‌کردم.
‫باشه، می‌فهمم، باشه؟
‫تو جا افتادی، من نه.
‫فکر می‌کنم خودت نمی‌خواستی جا بیفتی.
‫فکر کنم می‌خواستی یه آدم عوضی باشی.
‫- تند نرو، روان‌شناس چس ترم. ‫- صرفا دارم می‌گم
‫تو رو از قدیم می‌شناسم.
‫- قدیم؟ ‫- قبل از اینکه
‫بخوای از اینجا بری.
‫قبلاً خیلی با هم می‌خندیدیم.
‫آقای جونز.
‫خانم اسپنس.
‫باشه، خب خوشحال شدم دیدمت...
‫امشب برنامه‌ت چیه؟
‫دربانِ «کرَبی پیتز» رو می‌شناسم.
‫کارت شناسایی هم لازم نیست.
‫خب، کیا میان؟
‫همه اونایی که تو دبیرستان ‫ ازشون فاصله گرفتی.
‫هوم، یه اتاق صمیمی. نه، مرسی.
‫بیا، با دوستای کالجم آشنا شو.
‫اونا تو رو نمی‌شناسن.
‫یه شروع تازه.
‫ممکنه خوش بگذرونی؟
‫یا ممکنه
‫حالم بد بشه؟
‫آره، ولی مگه این حال‌وهوای همیشگی‌ات نیست؟
‫خودت می‌دونی.
‫خوبه که می‌بینم لبخند زدی.
‫ریشخند بود.
‫آره، درست می‌گی. بهت پیام می‌دم.
‫خداحافظ.
‫اینجوری اومدی داخل؟
‫اوه.
‫اینا چین؟
‫اولین قرار مهم‌مون رو بازسازی کردم.
‫اغذیه‌فروشی واش‌یو،
‫میدون دانشگاه، ‫دونه‌های برف،
‫جایی که گفتی توش خوشحال‌ترین بودی.
‫ببخشید، الان دقیقاً چه خبره؟
‫اوه، لعنتی، یه چیزی یادم رفت.
‫اوه.
‫ریچی، چطور وارد خونه شدی؟
‫یه ویدیو توی یوتیوب دیدم که ‫ یاد می‌داد چطور قفل باز کنم.
‫می‌تونی هر چیزی رو از یوتیوب یاد بگیری،
‫هر چیزی.
‫لعنتی. لعنتی.
‫فقط تکون نخور.
‫- خیلی‌خب. ‫- ایده خوبی بود.
‫بدو! برو، زود باش، بدو.
‫چی؟ وای نه!
‫لعنتی، یه حشره‌ست.
‫نه نه نه، در رو ببند.
‫در رو ببند.
‫آره، آره. آره، آره.
‫بیا... می‌دونم.
‫معرفی می‌کنم؛ ‫جکی بالدوین.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- بفرما بشین. ‫- خانم لیلند،
‫پرواز واقعاً فوق‌العاده بود.
‫اوه، مزه فرست کلاس رو چشیدی؟
‫اوه، خانم لیلند.
‫اوه، تری.
‫وای، عرق کردم.
‫خانم لیلند، ممکنه… ببخشید…
‫می‌شه یه نیشگونم بگیری ‫که بفهمم خواب نمی‌بینم؟
‫این خیلی دیوونه‌کننده‌ست.
‫یه کوچولو نیشگون بگیر.
‫دیدی جکی؟ این واقعیه.
‫من واقعیم. اون قرارداد کتاب شش‌رقمی
‫- که دارم پیشنهاد می‌دم هم کاملاً واقعیه. ‫- وای خدای من.
‫اینکه پروفسور لیتل‌جان منو فرستاده پیش شما…
‫- واقعی‌تر از این نمی‌شه؟ ‫- یعنی خانم لیلند،
‫با چه زبونی ازش تشکر کنم؟
‫اتفاقاً من باید ازش تشکر کنم ‫که تو رو فرستاده پیش من.
‫لیندی یه نویسندهٔ اعجوبه‌ست،
‫یه صدایی که از بین شلوغی‌ها شنیده می‌شه.
‫یه ویراستار اگه خوش‌شانس باشه، ‫فقط یکی از اینا نصیبش می‌شه.
‫و حالا من روبه‌روی دومیش نشستم.
‫تو فقط یه امضا فاصله داری
‫تا اسمت رو به انتشاراتم اضافه کنی.
‫وای.
‫اوه، ببخشید.
‫می‌دونی تری،
‫شاید بهتر باشه اول وکیلم ‫ یه نگاهی بهش بندازه.
‫وکیل داری؟
‫- همین نزدیکی‌هاست. ‫- چقدر نزدیک؟
‫چون باید برگردم سر کارم.
‫تو راهروئه، داره پرسه می‌زنه.
‫مطمئنم برای یه نویسنده اعجوبه
‫چند دقیقه وقت داری.
‫سریع یاد می‌گیری.
‫خب، با هل مواجه شو.
‫به معنای واقعی.
‫پیامم به دستت رسید.
‫آره.
‫تری، با هل آشنا شو.
‫من وکیلشم. و فامیلشم هستم.
‫فامیل دور.
‫بهتره یه نگاه به گوشیت بندازی.
‫اپل نیوز: لیندی لیتل‌جان با یک داستان کوتاه جدید بازگشت
‫اوه، که این‌طور.
‫مثل اینکه هر دومون
‫برای پروفسور لیتل‌جان گوگل آلرت داریم.
‫خیلی‌خب، ایناهاش.
‫یه قرارداد عدم افشای پنهان.
‫خوبه که بلدم کجا رو بگردم.
‫ما خیلی هم ساده نیستیم.
‫ببخشید، باید برم دستشویی.
‫زود برمی‌گردم.
‫تکنیک بیرون انداختنِ قدیمی.
‫- آسانسور یا پله؟ ‫- آسانسور.
‫روز سختی بوده؟
‫این ردیفت می‌کنه.
‫بزن.
‫نگو.
‫- تو که نمی‌دونی می‌خواستم چی بگم. ‫- خب بگو.
‫- مزخرف بود. این هنوز آزمایشگاه منه. ‫- این هنوز آزمایشگاه منه.
‫- من دانشمند ارشد اینجام. ‫- من دانشمند ارشد اینجام.
‫دنبالم بیا.
‫- این… ‫- مجازه؟ نه.
‫هیلتون خبر داره؟
‫نه.
‫پس ظاهراً همه یه رازهایی دارن.
‫و حالا ما هم داریم.
‫ولی…
‫به نام علم.
‫به نظر خوشحاله.
‫این ارزیابی علمیت بود؟
‫آره. مشاهده پایه‌ست.
‫حالا غیر از مشاهده، ‫اوضاعش چطوره؟
‫علائم حیاتی قوی،
‫اشتهای خوب، مایعات طبیعی، ‫و دفع سالم.
‫دیگه چی می‌خوای؟
‫همچنین سرعتش بیشتر شده ‫و شنوایی حساس‌تری داره.
‫جالبه. ولی خطرناک نیست؟
‫برعکس.
‫همون‌طور که دیدی، خوشحاله.
‫انرژیتو پای مسخره‌بازی‌های هیلتون هدر نده.
‫به چشم یه پدر زورگو بهش نگاه کن
‫که شوخ طبعی ضعیفی داره.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونی راضیش کنی ‫و فقط خودش می‌تونه خودش رو راضی کنه.
‫بهم گفتن که…
‫این مدل پدرهای کنترل‌گر ‫برام تحریک‌کننده‌ست.
‫یه دانشمند که رفته تراپی.
‫اوهوم.
‫حالا که بحث شخصی شد،
‫مشکلی ندارم بگم ‫که رفتم تراپی.
‫زوج‌درمانی.
‫بفرما.
‫غافلگیرکننده‌ای.
‫که خب غافلگیرکننده‌ست.
‫قبوله. منم شخصی برخورد می‌کنم.
‫- چطور پیش رفت؟ ‫- باشه، قبوله.
‫هنوز ادامه داره.
‫پیچیده‌ست پس.
‫ویوین، تو هیچ ایده‌ای نداری.
‫لس،
‫الان منو لِس صدا کردی،
‫که... لطفا همین لس صدام کن.
آوا‌مــووی
‫این از روی «یونیون استیشنِ مارکت استریت» ‫ مدل‌سازی شده؟
‫ریچارد؟
‫نقشه‌ت چیه دقیقاً؟
‫- بیا. ‫- خیلی‌خب.
‫وای… تو این‌همه مدت گوشی داشتی.
‫خیلی‌خب. چون من ازت کمک خواستم
‫و تو برام یه تیکه پای آوردی!
‫ولی گوشی داریم. خب، پس...
‫- نقشه اینه. ‫- بگو ببینم.
‫من، ریچارد پل ویر،
‫با رضایت کامل، از اندازهٔ طبیعی‌م می‌گذرم
‫- به خاطر عشق… ‫- کیر توش.
‫برای بزرگ‌ترین داستان عاشقانه‌ای ‫که تا حالا گفته شده.
‫تو داستانمون رو می‌نویسی،
‫الهام‌بخش عاشق‌های نسل‌های بعد می‌شی،
‫و یه پولیتزر دیگه هم می‌گیری.
‫بعدش هم تا آخر عمر توی همین خونه عروسکی ‫ زندگی می‌کنیم،
‫اونم به عنوان آدم‌های کوچیک، ‫ولی فقط از نظر اندازه،
‫نه از نظر دل و روح.
‫و تا ابد خوشبخت زندگی می‌کنیم.
‫نقشه‌ت این بود؟
‫آره. همینه.
‫یعنی تو…
‫انصافا چرا خودتو کوچیک کردی
‫وقتی برنامه‌ای
‫برای بزرگ کردن‌مون نداشتی،
‫- ریچارد؟ ‫- خب، من...
‫یعنی هیچ نقشه‌ای نداری.
‫- درست می‌گم؟ ‫- خب، نه.
‫- خدای من، جدی؟ ‫- نه، نه، نه…
‫چرا فکر کردم جواب این مسئله ‫پیش توئه؟
‫فکر کردم نجاتم می‌دی.
‫- خدای من. ‫- نه، نه، نه…
‫لِس و تیمش بالاخره حلش می‌کنن.
‫خیلی نزدیکن…
‫نه!
‫وقتی حلش کنن، انتخاب با ماست.
‫بدن کوچیک، عشق بزرگ، ‫بدن بزرگ، عشق بزرگ.
‫انتخاب؟
‫فکر می‌کنی من اینو انتخاب می‌کنم؟
‫باتریش تموم شد…
‫- ای کاش... ‫- خدای من.
‫ای کاش شارژر رو آورده بودم…
‫ولی به جاش پای آوردم
‫چون گفتی دوستش داری.
‫من می‌رم تا یه مشت
‫- نزدم توی گلوت. ‫- چی؟
‫صبر کن، دنبالت بیام؟
‫نه.
‫قطار از ایستگاه رد شده.
‫باشه؟
‫من با قطار بعدی میام.
‫- با قطار... ‫- نه.
‫ته خطه، ریچارد.
‫- باشه... ‫- و دیگه استعاره به کار نبریم.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫حق نداری از شکسپیر نقل‌قول کنی.
‫لیندی؟
‫۱۵ سال سکوت…
‫نه، نه فقط ۱۵ سال سکوت
‫بلکه ۱۵ سال سکوت...
‫و حالا رویام
‫انتشاراتم،
‫انتشارات تری لیلند
‫ساده، شیک، باوقار
‫داره از دست‌های مانیکورشده‌م در میره
‫براش مهمه؟ نه
‫بیشتر می‌خواد؟ آره
‫هنوز دوستیم؟
‫نمی‌دونم
‫هوم.
‫تو کمکش می‌کنی
‫کی به تو کمک می‌کنه؟
‫خودم.
‫رابطه‌های حساب‌کتابی دوام ندارن
‫و تنهات می‌کنن.
‫تو آدم خوبی هستی
‫حداقل سی نفر هستن
‫که باهات مخالفن.
‫زیاد بودن نظرها به معنی راست بودنشون نیست.
‫خیلی عاقلانه حرف می‌زنی.
‫حسابی ذهنمو درگیر کردی.
‫خوشم اومد.
‫خیلی هم زیاد.
‫می‌تونم بپرسم...
‫ازدواج کردی؟
‫می‌تونی بپرسی ‫.
‫اوه.
‫ازدواج کردی؟
‫- یه جورایی. ‫- مرده یا زن...
‫- مرده. ‫- خب...
‫زنده‌ست؟ ‫یه جورایی.
‫فعلاً فرض می‌کنیم زنده‌ست.
‫مگه زنده بودن صفر و یکی نیست؟
‫یه موجود وقتی زنده حساب میشه
‫که یه سری ویژگی داشته باشه.
‫که فرقش با چیزای بی‌جون مشخص باشه.
‫شوهر من یه‌جوریه که فرقی
‫- با یه چیز بی‌جون نداره. ‫- می‌تونم بپرسم که…
‫نه، همینجا تمومش کنیم.
‫ولی گفتنش خوب بود.
‫- وای نه. ‫- چی شده؟
‫فکر کنم آقای ماگو تشنج کرده.
‫تشنج؟ چی؟
‫ممکنه بمیره.
‫- خیلی‌خب، من نمی‌تونم خانومی رو از دست بدم. ‫- خانومی؟
‫- ببخشید، منظورم آقاییه. ‫- حالت خوبه؟
‫آره، فقط خیلی این گربه لعنتیو دوست دارم.
‫باشه.
‫تشنجش قطع شد.
‫ضربان قلبش برگشت به حالت عادی.
‫خیلی‌خب، خوبه.
‫قلب من داره تند می‌زنه.
‫نبضت خیلی بالاست.
‫مچ دستت هم خیلی عرق کرده.
‫نباید هیچ اتفاقی برای اون گربه بیفته، باشه؟
‫آقای ماگو حالش خوبه.
‫بیشتر نگران توام.
‫ممنون از نگرانی‌ات.
‫من باید برم.
‫ببخشید.
‫زود باش، زود باش.
‫کجاست؟
‫کجاست؟ زود باش. ‫کجاست؟
‫کجاست؟ یالا.
‫اوه.
‫کاملاً تنهام.
‫من اینجام.
‫داشتم دنبالت می‌گشتم.
‫چرا؟ ‫[ هفت ماه پیش ]
‫می‌خواستم بگم
‫سخنرانیت رو خیلی دوست داشتم.
‫نظرت چیه، پروفسور؟
‫هیچ نظری ندارم، خیلی خلاصه و دقیق حرف زدی.
‫آره، حتماً.
‫بازم خلاصه و دقیق گفتی. ‫گوش کن، می‌دونم
‫نمی‌خواستی برای فارغ‌التحصیلی کاری کنی.
‫ولی گفتم شاید بتونیم
‫ با هم بریم مندی یه میلک‌شیک بزنیم.
‫من ده سالم نیست.
‫آره می‌دونم.
‫فقط فکر کردم...
‫فکر کردی نوستالژیک می‌شه؟
‫آره، مچم رو گرفتی.
‫من خیلی زاغارتم.
‫خب؟
‫صرفا بستنیه.
‫نظرت چیه؟
‫خیلی‌خب، نمی‌تونم.
‫من دارم می‌رم.
‫- کجا؟ ‫- دانشگاه.
‫الان که ژوئنه.
‫دانشگاه از پاییز شروع میشه.
‫بابا بهت نگفته؟
‫برام یه جور کارآموزی جور کرده.
‫یا یه چیزی تو همین مایه‌ها.
‫آه، نه.
‫بابا چیزی نگفته.
‫چی رو نگفته؟
‫برنامه‌های تابستونی لولو؟
‫بهت نگفتم؟
‫- نه. ‫- خیلی یهویی شد.
‫فکر کردم بهت گفتم.
‫ببخشید.
‫کجا میری؟
‫نگفتم؟
‫امروز دومین نفری هستی
‫که داری با غصه، میلک‌شیک می‌خوری.
‫آره؟
‫هان.
‫یه مامان دیگه بود؟
‫من بودم.
‫چطور ممکنه تو غمگین بشی؟
‫منم می‌تونم همینو از تو بپرسم.
‫ولی آثارتو خوندم.
‫و این رو با احترام کامل میگم.
‫با یه‌کم هم شوخی.
‫- می‌شناسمت؟ ‫- نه، نه.
‫ولی می‌شناسمت و دوستت دارم.
‫راستشو بخوای
‫با شوهرت تو آزمایشگاه کار می‌کنم.
‫اوه، خب،
‫چه بد.
‫آره.
‫می‌دونی...
‫اگه نگم
‫چقدر از رمانت خوشم میاد
‫و تحسینش می‌کنم
‫کم کاری کردم.
‫جدی میگم.
‫تواناییت تو نشون دادن
‫اون سنگینی رابطه مادرانه
‫و اون بار احساسی پیچیده.
‫نه فقط با دخترش، با خودش هم...
‫شاهکار بود.
‫واقعاً یه کلاس درسه از نظر لایه‌پردازی،
‫و همین‌طور تو نشون دادنِ دل‌شکستگی،
‫و اگه دستِ یه نویسنده ضعیف‌تر می‌افتاد،
‫ممکن بود کارتونی ‫ یا صرفاً تحریک‌کننده از آب دربیاد،
‫ولی این هنوزم تو ذهنم مونده،
‫و واقعاً تحت‌تأثیر قرار گرفتم ‫ از اینکه اون دختر
‫چطور تو اون شرایط پیچیده احساسی
‫دوام آورد و رشد کرد.
‫درواقع مسیر یه قهرمانه
‫که زیرِ یه فریاد کمکِ طنزآمیز پنهان شده.
‫فقط دلم می‌خواست اون دختره رو بغل کنم.
‫می‌دونم ساده‌س، ولی واقعیته.
‫الان واقعاً بغل لازمم.
‫شاید دارم زیاده‌روی می‌کنم.
‫ولی اگه بخوای، خوشحال می‌شم بغلت کنم.
‫باشه.
‫خوبه اینجوری؟
‫عالیه.
‫- مامانت اومده. ‫- باشه.
‫ممنون، بارب.
‫باید برم.
‫آره، باشه.
‫مامانم شب‌ها رانندگی نمی‌کنه.
‫- هنوز هوا روشنه. ‫- داره تاریک میشه.
‫من تنهام.
‫همه‌مون تنهاییم.
‫نه، نه.
‫- داری چی کار می‌کنی؟ ‫- دارم میرم خونه.
‫به خاطر اون دعوای سر برگرها؟
‫تو آزمایشگاه خودم، من کلانترم..
‫خدای من، چی رو نمی‌فهمی؟
‫خیلی‌خب، گوش کن، ‫یه اسلحه‌کش جدید اومده توی شهر.
‫کلاه مشکی هم سرشه ولی پولداره.
‫باشه، اصلا هرچی. ‫اون شروع کرد.
‫- خیلی بالغانه بود. ‫- باید برم خونه، مارتین.
‫باشه، می‌دونی چیه؟
‫هیلـتون هنوز از ساختمون نرفته.
‫- این خوب به نظر نمیاد. ‫- اوه، کون لقش.
‫کون لق اون! کون لق من!
‫- کون لق همه. ‫- خیلی‌خب، می‌دونی چیه؟
‫داری خودتو به دردسر میندازی.
‫بهش بگو یه مسئله مهم خانوادگی پیش اومده.
‫- چی؟ جدی می‌گی؟ ‫- آره.
‫- ممکنه یکی مرده باشه. ‫- کی؟
‫- یکی. ‫- کی؟ چی؟
‫یکی.
‫- ما از اون یارو خوشمون میاد؟ ‫- شاید.
‫باشه، ولی باید یه کم اذیتش کنیم؟
‫می‌تونم ازش بخوام ارائه بده.
‫که ببینیم چطور دستپاچه میشه ‫و به هم می‌ریزه.
‫فعلاً نه.
‫کاملاً به دردنخور نیست.
‫باشه، تصمیم با توئه...
‫تا وقتی که نباشه.
‫این اون چیزی نیست که توافق کرده بودیم.
‫منی که مغز متفکر و آدم میدونم...
‫همونطور که خودت همیشه می‌گی.
‫تصمیم نهایی با منه. ‫وقتی پای...
‫نیروها وسط باشه.
‫نیروها.
‫باشه.
‫ولی غریزه‌م میگه اذیتش کنیم.
‫نمی‌تونی جلوی خودتو بگیری، نه؟
‫تو هم نمی‌تونی.
‫اذیت، اذیت.
‫نکن.
‫اذیت، اذیت.
‫نکن.
‫چیه؟ من که بهت دست نزدم.
‫می‌خوای بری؟ جدی؟
‫باشه، این بچه‌بازیه.
‫وای خدا.
‫الان نه، نیلز.
‫وقت سؤال نیست.
‫وقت نظر دادن نیست. ‫مرسی.
‫مشکلی نیست.
‫دارم روی یه چیز بزرگ‌تر کار می‌کنم.
‫بزرگ‌تر از من؟ من خودِ ماجرام.
‫دیگه نیستی.
‫چی؟
‫اصلا هرچی. باید برم.
‫یالا!
‫نمیزنیم زیرش، رسیدیم.
‫نگاه کن، داریم می‌ریم تو.
‫خوش می‌گذره، حال می‌ده.
‫گفتی زودتر میای.
‫- چی شد پس؟ ‫- همین الانشم زوده.
‫یه ساعت بگیر واسه خودت.
‫چه خبر؟
‫مایک، این لولوئه، دوست قدیمیم.
‫خیلی وقته رفیقیم.
‫- لولو، مایک. ‫- سلام.
‫وقتی سرت خلوت شد بیا سراغم، اوکی؟
‫هرچی تو بگی، رئیس.
‫واو.
‫کارت شناسایی داری؟
‫- چی؟ ‫- کارت شناسایی.
‫- آره... دارم، یعنی... ‫- شوخی کردم.
‫به نظر من که بالای ۲۱ی.
‫برو.
‫- بامزه‌ست، نه؟ ‫- ازش بدم میاد.
‫خودمو نجات می‌دم.
‫بیا دیگه، حرومزاده!
‫این خداحافظی نیست، کولون فضایی.
‫دیگه تمومه.
‫خدا به همراهت.
‫- این واسه منه! این واسه خودمه! ‫- باشه، باشه.
‫یالا، بریم بالا.
‫بریم بالا.
‫باورم نمیشه این کارو کردی.
‫من دوتا شات زدم، مکنا!
‫مایک دراپ!
‫تو همونی‌ای که تو جشن فارغ‌التحصیلی ‫ اون کارو کردی، نه؟
‫آره. میکروفون رو انداختی.
‫مایک دراپ.
‫آره، من بودم.
‫مامان‌بزرگم حالش از سخنرانیت بهم خورد.
‫و منم از مامان‌بزرگم بدم میاد، پس دمت گرم.
‫دیدین گفتم احمقا؟
‫خودشه، همون مایک دراپه.
‫- اوه، مایک دراپ. ‫- کارت درسته دختر!
‫دیدی؟ هیچ‌کس اهمیت نمی‌ده.
‫- خوش می‌گذره، نه؟ ‫- آره.
‫- تو فارست پارک درس می‌خونی؟ ‫- نه.
‫- شوخی می‌کنی؟ ‫- سوال بود دیگه.
‫اون تو منهتن درس می‌خونه.
‫راستی می‌دونستین
‫مامانش نویسنده کتاب ‫رنگین‌کمونم با مشکی شروع می‌شه»ست؟»
‫مامان توئه؟
‫ما تو کلاس خوندیمش.
‫دوران بچگی مامانت.
‫اون میز شام... واو.
‫درس‌مون درباره خودشیفتگی تو داستان بود.
‫و خب می‌دونیم که داستانه.
‫تو داستان‌ها کلی حقیقت هست.
‫مامانت اصلاً بلد بود بهت
‫ابراز محبت کنه؟
‫این چه سوال تخمی‌ایه دیگه؟
‫یهو گارد گرفت. ‫منطقیه.
‫- هی، مایک دراپ! ‫- چی؟
‫- بیا شات بزنیم! ‫- نه، لولو...
‫- لولو. اون... ‫- یالا.
‫- لطفا نکن. اشکال داره. ‫- اشکالی نداره.
‫خبری نیست.
‫با مایک دراپ شات می‌زنیم!
‫هان.
‫- خیلی... ‫- کثیف شدم.
‫می‌خواستم بگم قوی به نظر میای.
‫پس اون گوشیمه.
‫تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫اینو می‌گی؟ امیدوار بودم خوشت بیاد.
‫من رانندگی می‌کنم.
‫چی؟
‫صبر کن... داریم می‌ریم؟
‫آره، بعداً برمی‌گردیم همه‌چیو غارت می‌کنیم.
‫مقصد کجاست؟
‫به سمت غروب، ریچی.
‫شروع یه روز جدیده.
‫- یه کم نگرانم... اوه. ‫- دلم برات تنگ شده.
‫- چی داری می‌گی؟ ‫- اوه...
‫- باید یه کم آب بهت بدیم. ‫- آب مسخره‌ست.
‫همون چیزیه که تو دریاچه‌هاست.
‫- باشه. ‫- «مامانت اصلاً بلد بود
‫بهت ابراز محبت کنه؟»
‫- چه بامزه. ‫- مست کرده.
‫استف، من دیگه برم.
‫- بعد از جشن سال نو می‌بینمت. ‫- باشه.
‫این دیگه چی بود؟
‫روانی!
‫بریم.
‫خدای من... چرا؟
‫خدای من، چرا؟
‫- مشکلت چیه؟ ‫- اوه، ببخشید که
‫من با شماها توی دانشگاه مسخره‌بازی ‫درس نمی‌خونم.
‫- داری مثل یه عوضی رفتار می‌کنی. ‫- من؟
‫من عوضیم؟
‫فکر کنم زیادی واکنش نشون دادی.
‫می‌فهمم، بحث درباره مامانت ‫تحریکت می‌کنه...
‫صبر کن، صبر کن.
‫این مثلاً نظر کارشناسانه‌اته؟
‫واو.
‫ببین، اگه می‌خوای بقیه جدی‌ت بگیرن،
‫باید بری دانشگاه بهتر، باشه؟
‫دارم واقعیتو می‌گم.
‫تا حالا کتاب مامانتو خوندی؟
‫نه... یه بار یه چیزایی درباره من نوشته بود،
‫برای همین از قبل می‌دونم ازم متنفره.
‫هوم... آره.
‫ولی بد نیست بخونیش.
‫آره؟ چرا؟
‫چون خیلی شبیه خودش شدی.
‫مایک دراپ.
‫یه نصیحت به یه آدم عاقل: ‫ اگه می‌خوای بقیه دوستت داشته باشن،
‫مثل آدم رفتار کن.
‫باشه.
‫یه نصیحت به یه آدم احمق:
‫برام مهم نیست کی دوستم داره.
‫چرند می‌گی.
‫حقیقت داره.
‫نه، زیادی برات مهمه.
‫و کاملاً مشخصه.
‫- لِس! ‫- مامان؟
‫- اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫- من اینجا زندگی می‌کنم. ‫- ولی قرار بود
‫تو ورمانت باشی عزیزم.
‫من اومدم از گربه مراقبت کنم.
‫- آقای ماگو کجاست؟ ‫- مامان، مامان، بس کن!
‫همه چی رو بذار زمین.
‫بذارش زمین.
‫خب... من تقریباً تمومه کارم.
‫اوه، چمدونم خورد به گلدون.
‫مهم نیست، مهم نیست.
‫ولش کن.
‫راه نرو و تکون نخور،
‫هیچ کاری نکن، به هیچی دست نزن.
‫هیچی.
‫لِس؟
‫من همین الان تمیزش کرده بودم.
‫- بذار من... ‫- نه، نه، نه، خواهش می‌کنم!
‫فقط لطفاً همون‌جا وایسا.
‫حرکت نکن.
‫همون‌جا بمون.
‫لیندی؟
‫لیندی، کجایی؟
‫اوه، کیر توش.
‫[ نترس و دستپاچه نشو ]
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]